Olej rydzowy – właściwości

Olej rydzowy – właściwości

Redakcja

2017-08-17

brak komentarzy

Olej rydzowy to olej tłoczony z nasion lnicznika siewnego (Camelina sativa) - znanego także jako lnianka, lennica, judra czy rydz lub rydzyk (2 ostatnie nazwy odnoszą się do brunatnej barwy ziarenek rośliny).

Jest to najstarsza z uprawianych w Polsce roślin oleistych, niedaleko spokrewniona z rzepakiem. Olej z lnianki w czasie powojennym znajdował się na praktycznie na wszystkich polskich stołach. Jednak w połowie XX wieku sławę zdobył olej rzepakowy (ponieważ rzepak dawał obfitsze plony), a następnie olej słonecznikowy a także olej rydzowy odszedł w zapomnienie, by do łask wrócić dopiero w latach 90.

Olej rydzowy (z lnianki) - cechy lecznicze

Olej rydzowy wyłącznie w mniej więcej 10 procentach składa się z kwasów nasyconych. Resztę, co to oznacza aż 90 procentach, są dobroczynne na rzecz naszego zdrowia nienasycone kwasy tłuszczowe (NNKT). Zdecydowana większość z nich (54 procentach) są kwasy tłuszczowe wielonienasycone (z  których mnóstwo okazuje się kwasu alfa-linolenowego: 40,6 procentach), a ok. 36 procentach są kwasy tłuszczowe jednonienasycone. Pod kątem obecności olej rydzowy okazuje się zatem zbliżony do oleju rzepakowego, który w swoim składzie posiada wyłącznie 7 procent kwasów tłuszczowych nasyconych. Jednak olej rydzowy posiada także kwas ikozenowy w ilości stanowiącej 20 procentach sumy popełnionych kwasów, co podkreśla go na tle innych olejów. Dodatkowo olej z lnianki jest na drugim miejscu, zaraz po oleju lnianym (52,2 procent), pod kątem największego udziału wspominanego już kwasu alfa-linolenowego (omega-3) - 40,6 procent.

Jest mimo wszystko na I miejscu pod kątem najkorzystniejszego udziału kwasów tłuszczowych omega-6 a także omega-3 (0,4:1). Na drugim miejscu jest olej lniany (0,5:1). Właściwy stosunek kwasów tłuszczowych omega-6 a także omega-3 w oleju okazuje się dość istotny, bo wyłącznie wówczas ma on cechy lecznicze.

Olej rydzowy (z lnianki) - wykorzystanie w diecie

Oleju rydzowy może mieć barwę złocistą, czerwonobrunatną lub złocistozieloną. To zależy od tego, czy do jego wyrobu została użyta jara, czy ozima odmiana lnianki. Jego smak okazuje się dosyć specyficzny - określa się go jako cebulowy lub orzechowy z nutą goryczy, oraz jako korzenny.


Dodaj komentarz


Brak komentarzy

Bądź pierwszy i zostaw komentarz !

DietaZdrowy styl życia